حافظ در دیوان شعر خود، حدود چهل بار به بهار، نوبهار، بهاران و نوبهاران اشاره کرده است. بهار او پایان دهنده ناز و نخوت خزان است. بهاری است که پاییز را به خواری فرو می افکند، زیر پا می گذارد و می گذرد.

آن همه ناز و تنعم که خزان می فرمود    

عاقبت در قدم باد بهار آخر شد

***

  چه جورها که کشیدند بلبلان از دی         به بوی آن که دگر نوبهار باز آید

 ***

چو غنچه گر چه فرو بستگیست کار جهان        تو همچو باد بهاری گره گشایی کن

***

              برخاست بوی گل ز در آشتی درآی            ای نوبهار ما رخ فرخنده فال تو

***

      ای خرم از فروغ رخت لاله زار عمر           بازآ که ریخت بی گل رویت بهار عمر

***

ای روح ماه منظر تو نوبهار حسن              خال و خط تو مرکز لطف و مدار حسن

***

    بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه بان دارد             بهار عارضش خطی به خون ارغوان دارد

***

خوش چمنی ست عارضت خاصه که در بهار حسن          حافظ خوش کلام شد مرغ سخن سرای تو

***

بهار عمر خواه ای دل وگرنه این چمن هر سال                 چو نسرین صد گل آرد بار و چون بلبل هزار آرد

***

مرغ زیرک نزند در چمنش پرده سرای                 هر بهاری که ز دنباله خزانی دارد

***




:: برچسبها:
ن : امینی
ت : ۱۳٩٢/٢/٥
نظرات ()